تبلیغات
چه باید گفت! - از خدا صدا نمی رسد!
چه باید گفت!

ای ستاره ها كه از جهان دور

چشمتان به چشم بی فروغ ماست

نامی از زمین و بشر شنیده اید

در میان ابی زلال اسمان

موج دود و خون و اتشی ندیده اید

این غبار منحتی كه در دل فضاست

این دیار وحشتی كه در فضا رهاست

این سرای ظلمتی كه اشیان ماست

در پی تباهی شماست

گوشتان اگر به ناله ی من اشناست

از سفینه ای كه می رود به سوی ماه

از مسافری كه میرسد زگرد راه

از زمین فتنه گر حذر كنید

پای این بشر اگر به اسمان رسد

روزگارتان چو روزگار ما سیاهست

ای ستاره كه پیش دیده ی منی

باورت نمی شود كه در زمین

هر كجا به هر  كه میرسی                                                                 

خنجری میان مشت خود نهفته است

پشت هر شكوفه ی تبسمی

خار جانگزای حیله ای شكفته است

 





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 8 بهمن 1387 توسط هیچكس هیچكستانی
درباره وبلاگ

جستجو

آرشيو مطالب

آخرين مطالب

نويسندگان

موضوعات

پيوند ها

صفحات جانبي

ابر برچسب ها

آمار سايت