تبلیغات
چه باید گفت!
چه باید گفت!

باز یك غزل ، حكایت كسی كه عاشق است
باز ما و كشف خلوت كسی كه عاشق است

در سكوت، چشم دوختن به جاده های دور
باز انتظار عادت كسی كه عاشق است

دستهای التماس ما گشوده پس كجاست
دستهای با محبت كسی كه عاشق است

باز هم سخن بگو سخن بگو شنیدنی ست
از زبان تو حكایت كسی كه عاشق است

من اگر بخواهمت نخواهمت تو خوب باش!
مثل حسن بی نهایت كسی كه عاشق است

بغضهای شب ، همیشه سهم نا امیدهاست
خنده های صبح ، قسمت كسی كه عاشق است

شاخه ها – خداكند – به دست باد نشكند
عشق یعنی استقامت كسی كه عاشق است

ای شما كه دل نمی دهید و ایستاده اید،
در خیال كشف خلوت كسی عاشق است

منتظر نایستــید نوبت شما كه نیست
نوبت من است نوبت كسی كه عاشق است
                                           
                                                          زیبا طاهریان

*******





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 22 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

ای سرو بلند قامت دوست                                وه وه که شمایلت چه نیکوست
شادابی و خوب و خنده بر لب                           در داخل کت چو غنچه در پوست !
لبهای تو بر رخ تو غــنچه                                  چشمان تو چشمای آهوست
من در عجــبم ترا چه نامم                                وقتی که ترا دو سانت ابروست ! 
از عدل شما وطن بهشت است                         اما چه بهشت ، باغ مینوست
هر هفته سفر کنی به یکجا                             گوینـد شبیه مارکـوپــولــوسـت!
قربان مرام مهرورزی ت                                    با این سفر درون مرزی ت! 

 ای ملت خوب ملک ایران                                آباد شد این وطن دلیران
شد موسوم عیش و شادمانی                        معدوم شد از میان گرانی
هر فتـنه ز ملک دفـــع گردید                             بیکاری فــــقر رفـع گردیـد
بدبختی و ظلم و کینه و زور                              شد از وطن شما بسی دور
یعنی ز فروش گاز یا نفت                                بدبختی و فقر از میان رفت
در ملک وطن بگرد صد بار                                پیــــدا نکنی جوان بیـــکار
آنقــدر به ما کـرم نــمودند                                کز لطف و کرم ورم نمودند ! 
دیدند که هیچ جا دگر نیست                           کز رحمت و عدل و مهر خالیست
گشتند از این جهت اذیت                                گفتند کم است این جمعیت
باید بشـــــــود زیـــاد ملت                               دولـــت بکنــد زیــاد خــدمت

علی حسینی راد





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 22 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

نشنو از نی بشنو از ما چون حکایت می کنیم
نشنوی از ما دهانت را عنایت می کنیم
فکر کردی ما به این تازه کفایت می کنیم
بشنوی از نی به نیزارت سرایت می کنیم
یعنی آن نی را به آنجایت هدایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 صحبت از دوران حال و یا زمان شاه نیست
بحث گرگ و گله و گوساله و روباه نیست
حرف ما این است فعلن در طویله کاه نیست
« ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست »
ما که در هر حال احساس رضایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

اول از ملای ده قدری سواد آموختیم
آیت الکرسی و حرز و اِن یکاد آموختیم
بعد هم رفتیم حوزه اجتهاد آموختیم
ناگهان دیدیم انصافن زیاد آموختیم
تا نریزد علممان بیرون رعایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 تا کنون هر چه به ما گفتند ما گفتیم چشم
ابتدا گفتند از هر در درآ گفتیم چشم
بعد گفتند از در پشتی بیا گفتیم چشم
عاقبت گفتند آی یابو کجا ؟! گفتیم چشم
پیروی همواره از خط ولایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 ای خروس بی محل تا چندت آخر ادعاست
هی نگو آنچه به جا ماند زما تنها صداست
« صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست »
قدقد بیخود نکن اول ببین تخمت کجاست
ما سخن در باب غیرت از کنایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 آدمی در کیش ما جز کشک و دوغ و ماست نیست
بهتر از ما هرکسی گوید که در دنیاست نیست
هر کسی با ماست هست و هر کسی بر ماست نیست
صادق و مادق ندارد هر که با ما راست نیست
ما سگ ولگرد او را هم هدایت می کنیم !!
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 کعبه و مسجد کجا ، دیر و کلیسا و کنشت
طینت ما را خدا از تربتی دیگر سرشت
میروند اهل جهان جمله جهنم ما بهشت
چون بهشتش را خدا تنها به نام ما نوشت
ما حدیث از خود در آورده روایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

 حالیا عمراً کسی هر کار می خواهد کند
با دوتا کرنر بخواهد حال ما را بد کند
با خطای غیر شرعی راه ما را سد کند
توپ خود را راحت از دروازه ما رد کند
گل زند هر کس به ما از او شکایت می کنیم
« قاطعانه تیم ملی را حمایت می کنیم »

  توسط علی حسینی راد  | 




طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 22 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

این چه زندگیست

فكر نان ظهر

ظهر یاد نان شب

درون خانه سفره تهی

خیره مالنده بر اجاق سرد شعله ی نگاه ها

در سجاف كوچه باغ

اضطراب

گام های عابران خسته را

شماره می كند

رهگذر غروب را به روی شاخه های خشك

روبروی چشمهای بی تپش

نظاره می كند

بر زگر خیال خویش را

به بوی نان گرم افتاب

پر نمی دهد

سایه ی پرنده ای

از بهار زایی قنات خشك

روستای خفته را خبر نمی دهد

فقر

خوش نشسته روبرو:

روبروی زخم زرد افتاب

روبروی سایه های ممتد ملال

روبروی باغ های بهت

روبروی ریگ شن سراب

در هجوم هول

پشت پلك روستا

می توان شكوفه های خواب را

به مویه چید

می توان كلاف ابر را

دور دوك صبحدم هماره دید

شب به روی پشته های خاك

دامن خیال كودكان انتظار را

پرستاره می كند

باد گرم سینه ریز ماه را

روی ابگیر خشك پاره پاره می كند

برزگر

گر چه از سلوك داس و تیشه اش جداست

لیك

به انتظار دست های اشناست

دستها ولی

شاخه های خستگی

گامها

هیمه های نیم سوز

گوییا به درزی سپیده دم سپردند

جامه ی بهار را

به قامت درخت ها مدوز

دیگر از بهارخواب خانه ای

بغبغوی روشن كبوتری

اسمان لال را

با ترنم سپیده اشنا نمی كند

عشق نبز

مثل این شكوفه های كاغذی

از پس دریچه ها

یك نفس پرنده را صدا نمی كند

ساز لب شكسته شبان پیر

رمه های شبچرای دشت را

ندا نمی دهد

در شبان بی چراغ

چلچراغ ماه نیست

این چه زندگیست

روزها

رو به روی اینه نشسته ام

گیسوان فقر را

با خیال باد شانه می زنیم

شامگه به جای نان

در درون وهم خویشتن

در نگاه چرك تاب مرد و زن

بذر گریه شبانه را جوانه می زنیم

سالهاست

ما به دست سرنوشت

فطرت زلال خویش را

با هزار زخم رو نهفته تازیانه می زنیم

صبح

سفره روی رف

ظهر

سفره روی رف

شام

سفره روی رف

بقچه ی نوازش نگاه ها و دستها

بسته پلك خویش چون صدف

اسمان بخیل گشته

خاك بی گیاه

موریانه خسوف

بر تن سپید ماه

جویباری از عطش

در میان دستهای تشنه ی زمین

موجزن كبود روضه خوان

دیدگان خسته

مزرع ستاره چین اسمان

با چنین بقای زرد

تا كجای راه می توان رسید

تا كجا به عابری كه خفته در سراب

می توان نوید اب داد

روستای خشك خاطرات رفته را

با كدام زمزم ترانه ای

می توان بهار كرد

در صدای سرمه ای به جز نماز اه نیست

این چه زندگیست

بی بهنه زنده ایم

بی بهانه مرور اشنا

بی گیاه بذر افتاب

بی سلام دلپذیر بامداد

وقتی از كنار لهجه ی شكوفه ها

از كنار تل استخوان

از كنار كومه های اضطراب

از محاق دستهای مزرع دعا

نا خوشانه پای می كشیم

بارها از بغض اسمان بی پرنده می كشیم

بی بهانه زنده ایم

بی بهانه زندگی

یعنی از صدای تلخ شب

صدا شدن

یعنی از نماز كاكلی جدا شدن

یعنی اه راه

در گلوی سنبله ندیدن است

بی بهانه زندگی

یعنی از اهالی هبوط

از ستوه كودكان بی چراغ

از تزانه های نا تمام

از پرنده از گیاه از زمین

دل بریدن است

یاوگی است

این چه زندگیست!

صبح

چتر افتاب

در میان دستهای روشن امید

ظهر

سایه روشن امید و هول

شام

سایه ریز ممتدو هرای هول

ریسمانی از مفاصل عذاب

اضطراب

اضطراب

رخوت قبول درد

پیچش كلاف رنگ

رنگ های سرمه ای سیاه زرد

رنگ های سرد

چیدن شكوفه از درخت ابر

بعد

ارتعاش دستها

پیچش عصب

قرص هفت رنگی از خیال نان

شب

رسوب فترت است

در جداره های خاك

ابروی درد و داغ

ارزوی سنگوارگی به نبض واقعه

اسمان

ابی زلال نغمه ی پرنده نیست

روبروی ترس

هیچ عابری به سوی پله های نور

رو به بام صبحدم رونده نیست

هر چه هست

اخرین دقایق تپندگی است

این چه زندگیست!

 

 

این چه زندگیست

فكر نان ظهر

ظهر یاد نان شب

درون خانه سفره تهی

خیره مالنده بر اجاق سرد شعله ی نگاه ها

در سجاف كوچه باغ

اضطراب

گام های عابران خسته را

شماره می كند

رهگذر غروب را به روی شاخه های خشك

روبروی چشمهای بی تپش

نظاره می كند

بر زگر خیال خویش را

به بوی نان گرم افتاب

پر نمی دهد

سایه ی پرنده ای

از بهار زایی قنات خشك

روستای خفته را خبر نمی دهد

فقر

خوش نشسته روبرو:

روبروی زخم زرد افتاب

روبروی سایه های ممتد ملال

روبروی باغ های بهت

روبروی ریگ شن سراب

در هجوم هول

پشت پلك روستا

می توان شكوفه های خواب را

به مویه چید

می توان كلاف ابر را

دور دوك صبحدم هماره دید

شب به روی پشته های خاك

دامن خیال كودكان انتظار را

پرستاره می كند

باد گرم سینه ریز ماه را

روی ابگیر خشك پاره پاره می كند

برزگر

گر چه از سلوك داس و تیشه اش جداست

لیك

به انتظار دست های اشناست

دستها ولی

شاخه های خستگی

گامها

هیمه های نیم سوز

گوییا به درزی سپیده دم سپردند

جامه ی بهار را

به قامت درخت ها مدوز

دیگر از بهارخواب خانه ای

بغبغوی روشن كبوتری

اسمان لال را

با ترنم سپیده اشنا نمی كند

عشق نبز

مثل این شكوفه های كاغذی

از پس دریچه ها

یك نفس پرنده را صدا نمی كند

ساز لب شكسته شبان پیر

رمه های شبچرای دشت را

ندا نمی دهد

در شبان بی چراغ

چلچراغ ماه نیست

این چه زندگیست

روزها

رو به روی اینه نشسته ام

گیسوان فقر را

با خیال باد شانه می زنیم

شامگه به جای نان

در درون وهم خویشتن

در نگاه چرك تاب مرد و زن

بذر گریه شبانه را جوانه می زنیم

سالهاست

ما به دست سرنوشت

فطرت زلال خویش را

با هزار زخم رو نهفته تازیانه می زنیم

صبح

سفره روی رف

ظهر

سفره روی رف

شام

سفره روی رف

بقچه ی نوازش نگاه ها و دستها

بسته پلك خویش چون صدف

اسمان بخیل گشته

خاك بی گیاه

موریانه خسوف

بر تن سپید ماه

جویباری از عطش

در میان دستهای تشنه ی زمین

موجزن كبود روضه خوان

دیدگان خسته

مزرع ستاره چین اسمان

با چنین بقای زرد

تا كجای راه می توان رسید

تا كجا به عابری كه خفته در سراب

می توان نوید اب داد

روستای خشك خاطرات رفته را

با كدام زمزم ترانه ای

می توان بهار كرد

در صدای سرمه ای به جز نماز اه نیست

این چه زندگیست

بی بهنه زنده ایم

بی بهانه مرور اشنا

بی گیاه بذر افتاب

بی سلام دلپذیر بامداد

وقتی از كنار لهجه ی شكوفه ها

از كنار تل استخوان

از كنار كومه های اضطراب

از محاق دستهای مزرع دعا

نا خوشانه پای می كشیم

بارها از بغض اسمان بی پرنده می كشیم

بی بهانه زنده ایم

بی بهانه زندگی

یعنی از صدای تلخ شب

صدا شدن

یعنی از نماز كاكلی جدا شدن

یعنی اه راه

در گلوی سنبله ندیدن است

بی بهانه زندگی

یعنی از اهالی هبوط

از ستوه كودكان بی چراغ

از تزانه های نا تمام

از پرنده از گیاه از زمین

دل بریدن است

یاوگی است

این چه زندگیست!

صبح

چتر افتاب

در میان دستهای روشن امید

ظهر

سایه روشن امید و هول

شام

سایه ریز ممتدو هرای هول

ریسمانی از مفاصل عذاب

اضطراب

اضطراب

رخوت قبول درد

پیچش كلاف رنگ

رنگ های سرمه ای سیاه زرد

رنگ های سرد

چیدن شكوفه از درخت ابر

بعد

ارتعاش دستها

پیچش عصب

قرص هفت رنگی از خیال نان

شب

رسوب فترت است

در جداره های خاك

ابروی درد و داغ

ارزوی سنگوارگی به نبض واقعه

اسمان

ابی زلال نغمه ی پرنده نیست

روبروی ترس

هیچ عابری به سوی پله های نور

رو به بام صبحدم رونده نیست

هر چه هست

اخرین دقایق تپندگی است

این چه زندگیست!

 

 

 

این چه زندگیست

فكر نان ظهر

ظهر یاد نان شب

درون خانه سفره تهی

خیره مالنده بر اجاق سرد شعله ی نگاه ها

در سجاف كوچه باغ

اضطراب

گام های عابران خسته را

شماره می كند

رهگذر غروب را به روی شاخه های خشك

روبروی چشمهای بی تپش

نظاره می كند

بر زگر خیال خویش را

به بوی نان گرم افتاب

پر نمی دهد

سایه ی پرنده ای

از بهار زایی قنات خشك

روستای خفته را خبر نمی دهد

فقر

خوش نشسته روبرو:

روبروی زخم زرد افتاب

روبروی سایه های ممتد ملال

روبروی باغ های بهت

روبروی ریگ شن سراب

در هجوم هول

پشت پلك روستا

می توان شكوفه های خواب را

به مویه چید

می توان كلاف ابر را

دور دوك صبحدم هماره دید

شب به روی پشته های خاك

دامن خیال كودكان انتظار را

پرستاره می كند

باد گرم سینه ریز ماه را

روی ابگیر خشك پاره پاره می كند

برزگر

گر چه از سلوك داس و تیشه اش جداست

لیك

به انتظار دست های اشناست

دستها ولی

شاخه های خستگی

گامها

هیمه های نیم سوز

گوییا به درزی سپیده دم سپردند

جامه ی بهار را

به قامت درخت ها مدوز

دیگر از بهارخواب خانه ای

بغبغوی روشن كبوتری

اسمان لال را

با ترنم سپیده اشنا نمی كند

عشق نبز

مثل این شكوفه های كاغذی

از پس دریچه ها

یك نفس پرنده را صدا نمی كند

ساز لب شكسته شبان پیر

رمه های شبچرای دشت را

ندا نمی دهد

در شبان بی چراغ

چلچراغ ماه نیست

این چه زندگیست

روزها

رو به روی اینه نشسته ام

گیسوان فقر را

با خیال باد شانه می زنیم

شامگه به جای نان

در درون وهم خویشتن

در نگاه چرك تاب مرد و زن

بذر گریه شبانه را جوانه می زنیم

سالهاست

ما به دست سرنوشت

فطرت زلال خویش را

با هزار زخم رو نهفته تازیانه می زنیم

صبح

سفره روی رف

ظهر

سفره روی رف

شام

سفره روی رف

بقچه ی نوازش نگاه ها و دستها

بسته پلك خویش چون صدف

اسمان بخیل گشته

خاك بی گیاه

موریانه خسوف

بر تن سپید ماه

جویباری از عطش

در میان دستهای تشنه ی زمین

موجزن كبود روضه خوان

دیدگان خسته

مزرع ستاره چین اسمان

با چنین بقای زرد

تا كجای راه می توان رسید

تا كجا به عابری كه خفته در سراب

می توان نوید اب داد

روستای خشك خاطرات رفته را

با كدام زمزم ترانه ای

می توان بهار كرد

در صدای سرمه ای به جز نماز اه نیست

این چه زندگیست

بی بهنه زنده ایم

بی بهانه مرور اشنا

بی گیاه بذر افتاب

بی سلام دلپذیر بامداد

وقتی از كنار لهجه ی شكوفه ها

از كنار تل استخوان

از كنار كومه های اضطراب

از محاق دستهای مزرع دعا

نا خوشانه پای می كشیم

بارها از بغض اسمان بی پرنده می كشیم

بی بهانه زنده ایم

بی بهانه زندگی

یعنی از صدای تلخ شب

صدا شدن

یعنی از نماز كاكلی جدا شدن

یعنی اه راه

در گلوی سنبله ندیدن است

بی بهانه زندگی

یعنی از اهالی هبوط

از ستوه كودكان بی چراغ

از تزانه های نا تمام

از پرنده از گیاه از زمین

دل بریدن است

یاوگی است

این چه زندگیست!

صبح

چتر افتاب

در میان دستهای روشن امید

ظهر

سایه روشن امید و هول

شام

سایه ریز ممتدو هرای هول

ریسمانی از مفاصل عذاب

اضطراب

اضطراب

رخوت قبول درد

پیچش كلاف رنگ

رنگ های سرمه ای سیاه زرد

رنگ های سرد

چیدن شكوفه از درخت ابر

بعد

ارتعاش دستها

پیچش عصب

قرص هفت رنگی از خیال نان

شب

رسوب فترت است

در جداره های خاك

ابروی درد و داغ

ارزوی سنگوارگی به نبض واقعه

اسمان

ابی زلال نغمه ی پرنده نیست

روبروی ترس

هیچ عابری به سوی پله های نور

رو به بام صبحدم رونده نیست

هر چه هست

اخرین دقایق تپندگی است

این چه زندگیست!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 13 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

ادغام سرب و خون

بر تخته ی رنگ ماه تكیه به ابر داده

بد انسان كه نا شكیب

گویی ورق زده قانون فقر را

انگاه

از روزن گشوده به دهلیز تیرگی

مرغان گرته ای اش در اسمان

پرواز داده است

در ذهن او

گاه افتاب ابی لبخندی

كمرنگ می كنداثر ژرف زخم را

گاه از ورای حوصله بر بوم تشنگی

بز های تافته رازی قصیل رنگ اواز می دهد

تكیه به ابر داده

ولی به انتظار صبح

نقشی كشیده از گل زیبای افتاب

نقاش شهر خواب





طبقه بندی: شعر های زیبا، 

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 10 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

همیشه جاری

همیشه باغ تو می روید از تلاوت مهر

كه در كلام تو

برگ درخت زیتون است

و در نگاه تو نقاشی صدای گیاه

و لاله را

كه چراغی است در رواق بهار

معاشران سحر از تو وام می گیرند

و افتاب و ستاره است

ریشه های تنت

بلند بالا برهنه می ایی

و نخل بلندی درون سایه ی توست

كه از برهنگی ذات نور سبزتر است

 





طبقه بندی: شعر های زیبا، 

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 10 اردیبهشت 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

نشسته ماه بر گردونه عاج .
به گردون می رود فریاد امواج .
چراغی داشتم، كردند خاموش،
خروشی داشتم، كردند تاراج ...




طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 27 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

تو نیستی که ببینی
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
 مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون آینه ی پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر نگاه تو درترانه من
تو نیستی که ببینی چگونه می گردد
 نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
 چراغ ، آینه، دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
 چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
 جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه در این خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
 تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
 در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
 در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی!





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 27 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

با حوانه ها نوید زندگی است
زندگی شکفتن جوانه هاست
هر بهار
 از نثار ابرهای مهربان
ساقه ها پر از جوانه میشود
هر جوانه ای شکوفه میکند
شاخه چلچراغ می شود
هر درخت پر شکوفه باغ
کودکی که تازه دیده باز میکند
یک جوانه است
گونه های خوشتر از شکوفه اش
 چلچراغ تابناک خانه است
خنده اش بهار پر ترانه است
چون میان گاهواره ناز میکند
ای نسیم رهگذر به ما بگو
این جوانه های باغ زندگی
این شکوفه های عشق
از سموم وحشی کدام شوره زار
رفته رفته خار میشوند؟
این کبوتران برج دوستی
از غبار جادوی کدام کهکشان
گرگهای هار می شوند ؟





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 27 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

در خانه خود نشسته ام ناگاه
مرگ اید و گویدم ز جا برخیز
این جامه عاریت به دور افکن
وین باده جانگزا به کامت ریز



خواهم که مگر ز مرگ بگریزم
می خندد و می کشد در آغوشم
پیمانه ز دست مرگ می گیرم
می لرزم و با هراس می نوشم



 آن دور در آن دیار هول انگیز
بی روح فسرده خفته در گورم
لب بر لب من نهاده کژدمها
بازیچه مار و طعمه مورم



در ظلمت نیمه شب که تنها مرگ
بنشسته به روی دخمه ها بیدار
ومانده مار و مور و کژدم را
می کاود و زوزه می کشد کفتار



روزی دو به روی لاشه غوغایی است
آنگاه سکوت می کند غوغا
روید ز نسیم مرگ خاری چند
پوشد رخ آن مغاک وحشت زا



سالی نگذشته استخوان من
در دامن گور خاک خواهد شد
وز خاطر روزگار بی انجام
این قصه دردناک خواهد شد



ای رهگذران وادی هستی
از وحشت مرگ می زنم فریاد
بر سینه سرد گور باید خفت
هر لحظه به مار بوسه باید داد



ای وای چه سرنوشت جانسوزی
اینست حدیث تلخ ما این است
ده روزه عمر با همه تلخی
انصاف اگر دهیم شیرین است



از گور چگونه رو نگردانم
 من عاشق آفتاب تابانم
من روزی اگر به مرگ رو کردم
از کرده خویشتن پشیمانم



من تشنه این هوای جان بخشم
دیوانه این بهار و پاییزم
تا مرگ نیامدست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 27 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

گفتمش: شیرین ترین آواز چیست؟

چشم غمگینش به رویم خیره ماند...

قطره قطره اشکش از مژگان چکید...

لرزه افتادش به گیسوی بلند...

زیر لب غمناک خواند...

ناله زنجیرها بر دست من...

گفتمش: آنگه که از هم بگسلند...

خنده تلخی بر لب آورد و گفت:

آرزویی دلکش است اما دریغ...

بخت شورم ره برین امید بست...

و آن طلایی زورق خورشید را...

صخره های ساحل مغرب شکست...

من به خود لرزیدن٬ از دردی که تلخ...

در دل من با دل او می گریست...

گفتمش بنگر در این دریای کور...

چشم هر اختر چراغ زورقیست...

سر به سوی آسمان برداشت گفت:

چشم هر اختر چراغ زورقیست...

لیکن این شب نیز دریاییست ژرف...

ای دریغا شیروان! کز نیمه راه...

می کشد افسون شب در خوابشان...

گفتمش: فانوس ماه می دهد از چشم بیداری نشان...

گفت: اما در شبی این گونه گنگ...

هیچ آوایی نمی آید به گوش...

گفتمش: اما دل من می تپد...

گوش کن! اینک صدای پای دوست...

گفت: ای افسوس در این دام مرگ...

باز صید تازه ای را می برند...

این صدای پای اوست...

گریه ای افتاد در من بی امان...

در میان اشک ها پرسیدمش:

خوش ترین لبخند چیست؟

شعله ای در چشم تاریکش شکفت...

جوشِ خون در گونه اش آتش فشاند...

 گفت: لبخندی که عشق سربلند...

وقت مردن بر لب مردان نشاند...

من ز جا برخاستم بوسیدمش... 





طبقه بندی: شعر های زیبا، 

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 23 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

آخر ای دوست٬ نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید...

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید

آن همه عهد فراموشت شد؟

چشم من روشن٬ روی تو سپید...

جان به لب آمده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید...

دل پر درد مرا مشکن

که خدا بر تو نخواهد بخشید...





طبقه بندی: شعر های زیبا، 

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 23 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

عشق یعنی سالهای عمر سخت

عشق یعنی زهر شیرین بخت تلخ

عشق یعنی خواستن٬ لَه لَه زدن

عشق یعنی سوختن پر پر زدن

عشق یعنی جام لبریز از شراب

عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

عشق یعنی لایق مریم شدن

عشق یعنی با خدا همدم شدن

عشق یعنی لحظه های بی قرار

عشق یعنی صبر یعنی انتظار

عشق یعنی از سپیده تا سحر

عشق یعنی پا نهادن در خطر

عشق یعنی لحظه ی دیدار یار

عشق یعنی دست در دست نگار

عشق یعنی آرزو یعنی امید

عشق یعنی روشنی یعنی سپید

عشق یعنی غوطه خوردن بین موج

عشقِ یعنی رد شدن از مرز اوج





طبقه بندی: شعر های زیبا، 

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 23 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

من یه دختر غریبه توی شهر آدمک ها...

مثل آدم های قصه واسه خیلیا معما...

مثل قطره های بارون گریه هر لحظه باهامه...

توی بی حاصلی عمر سیب سرخ لحظه هامه...

پر دانایی اوجم خالی از قدرت پرواز...

پرم از لحن کبوتر تهی از دانش آواز...

گنگ یک سکوت زردم سردم از نگاه مردم...

مثل چهره ی حقیقت طرح از پناه مردم...

شروع زندگیمون نقطه پایان گل هاست...

کسی باورش نمی شه قهرمان یک زن تنهاست





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 23 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی

نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

ز جمع آشنایان می گریزم

به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگیها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم كه با من

به ظاهر همدم و یكرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم كه تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند

مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه من

كه می سوزی از این بیگانگی ها

مكن دیگر ز دست غیر فریاد

خدا را بس كن این دیوانگی ها





طبقه بندی: شعر های زیبا، 
برچسب ها: درددل،  

نوشته شده در تاريخ یکشنبه 23 فروردین 1388 توسط هیچكس هیچكستانی
(تعداد کل صفحات:5)      1   2   3   4   5  
درباره وبلاگ

جستجو

آرشيو مطالب

آخرين مطالب

نويسندگان

موضوعات

پيوند ها

صفحات جانبي

ابر برچسب ها

آمار سايت